Jojo Betzlerze.
Lat dziesięć.
Wstępujecie dziś w szeregi Jungvolk
i wyruszacie na weekendowy kurs treningowy.
Intensywny kurs.
Jednak dziś... stajecie się mężczyzną.
Przysięgam poświęcić wszystkie swoje wysiłki
zbawcy naszego narodu, Adolfowi Hitlerowi.
Jestem gotów oddać zań swoje życie.
Tak mi dopomóż Bóg.
Tak, zgadza się.
Jaki macie umysł, Jojo Betzlerze?
Umysł węża.
A jakie macie ciało?
Ciało wilka.
- Jaką macie odwagę? - Odwagę pantery.
I jaką macie duszę, Jojo Betzlerze?
Duszę Niemca.
Tak, jesteś gotów.
Adolfie?
Ja chyba nie dam rady.
Was?
Ależ dasz.
Chuchro z ciebie, nie masz wielu kolegów
i choć masz dziesięć lat, nie umiesz wiązać butów,
ale wciąż jesteś najlepsiejszym małym nazistą, jakiego w życiu widziałem.
No i bardzo przystojnym.
Pojedziesz i będziesz się świetnie bawił, dobrze?
- Dobrze. - Tak trzymać!
Heil, dawaj.
Heil Hitler.
Co? Wiem, że umiesz lepiej.
- Heil Hitler. - Nie.
Rzuć to bez namysłu.
Heil Hitler.
- Przedobrzasz. Heil Hitler. - Heil Hitterler.
Co za Hitterler? Niemieckiego nie znasz?
- Heil Hitler. - Marne to heil.
- O tak: heil! - Heil Hitler.
Dobrze! Załapałeś!
Baw się dobrze! Heil Hitler!
Będziesz najlepszy! Dasz radę!
Heil Hitler, Yorki.
Heil Hitler, Jojo.
- Gotów na najlepszy weekend świata? - No pewnie!
Lecimy!
Heil, ludki.
Heil Hitler!
Jungvolk! Witajcie na weekendowym kursie Hitlerjugend.
Zrobimy z was wszystkich mężczyzn i kobiety.
Nazywam się kapitan Klenzendorf.
Ale mówcie mi "Kapitanie K”.
Kapitan K!
Ja. To z kolei podoficer Finkel.
Oraz Fräulein Rahm.
Heil Hitler wszystkim.
Opowiem nieco o sobie.
Dlaczego gadam ze zgrają małych ssaczy cycków,
zamiast posyłać ludzi na chwalebną śmierć? Znakomite pytanie.
Zadaję je sobie dzień w dzień, odkąd podczas Operacji Wtopa
straciłem zdrowe oko w ataku, któremu dałoby się spokojnie zapobiec.
A zdaniem przełożonych,
wartościowy żołnierz musi posiadać oboje oczu.
Czy dwuoki umie tak?
Jezu.
W ciągu dwóch dni,
moje szkraby, doświadczycie niejednej rzeczy,
z którą nasza armia boryka się bezustannie.
I choć wydawałoby się, że jesteśmy w odwrocie
i mamy marne szanse na wygranie tej wojny,
oficjalnie idzie nam świetnie.
Mniejsza. Wszyscy otrzymaliście kordziki Deutsches Jungvolk.
To nad wyraz wyjątkowa i droga broń.
Nigdy się z nimi nie rozstawajcie.
I się nimi nie dźgajcie.
Nie dźgać się!
Właśnie.
Wyruszacie dziś ku dorosłości.
Nauczymy chłopców maszerować, walczyć bagnetami,
ciskać granaty, kopać okopy, czytać mapy, wkładać maski gazowe,
kamuflować się, robić zasadzki
oraz podchody, strzelać i wysadzać.
Dziewczynki przećwiczą zaś tak istotne czynności,
jak opatrywanie ran, ścielenie łóżek i zachodzenie w ciążę.
Urodziłam Niemcom 18 dzieci.
Żyć nie umierać, dziewczynki.
Dobrze. No to ruszajmy.
Jazda!
Boże, ratunku.
Ruchy, ruchy!
Trzy, dwa, jeden, swastyka!
Dalej!
Ciągnąć! Jazda!
- Wykończ go. - Nie!
- Kły. - Ja, kły.
- Wężowy język. - Ja.
Łuski.
Ja. Ponieważ wieki temu, Żyd odbył stosunek z rybą.
Aryjczycy są po tysiąckroć
bardziej cywilizowani i rozwinięci niż inne rasy.
A teraz pakujcie się, dzieci,
bo idziemy palić książki!
Boisz się Żydów?
Wcale.
Zabiłbym takiego o tak.
O... tak.
A po czym byś go poznał? Wyglądają jak my.
Wymacałbym rogi na głowie.
I wyczułbym brukselkę.
A, tak. O tej brukselce zapomniałem.
Ale by było, wydać Żyda Hitlerowi.
Na pewno przyjąłby mnie do swojej gwardii.
Zostałby moim najlepszym kumplem.
Myślałem, że ja nim jestem.
Yorki, ty jesteś drugim najlepszym.
Pierwszy zawsze będzie Führer.
Jeśli nie jesteś Hitlerem przebranym za małego tłuściocha,
to lepiej nie wydziwiaj.
Jestem dzieciakiem przebranym za tłuściocha.
Koniec tematu.
Gdy przyjdzie pora zakończyć życie waszego wroga,
który z was byłby w stanie to zrobić?
Dobrze.
W hitlerowskiej armii nie ma miejsca dla słabeuszy.
Tylko dla twardych wojowników.
Zdolnych zabić na zawołanie.
Czy wy umiecie?
- Tak. - Ja.
Johannesie.
Czy ty umiesz?
Jasne. Uwielbiam zabijać.
Dobrze. Podejdź.
No chodź, nie bój się.
Dobrze.
Zabij.
Ukręć temu królikowi głowę.
Czy się boisz?
Nie boję się, tylko...
Już.
Obejmij kark obiema dłońmi i mocno szarpnij.
Może jęczeć, ale wtedy się go rozdepcze.
Zabij. Zabij.
Zabij.
- Zmykaj. - Ejże!
Dobry rzut.
Jesteś tchórzem.
Całkiem jak ojciec.
To żaden tchórz.
Walczy we Włoszech.
Czyżby? Od dwóch lat coś się nie odzywa.
Tchórz i dezerter.
Boi się. I ty też.
Boisz się jak mały... króliczek.
Tchórzliwy królik.
Może tobie też ukręcimy łeb?
Królik Jojo!
Biedny Jojo.
Co jest, koleżko?
Cześć, Adolfie.
Opowiedz mi no o tym króliczku.
Co tam się stało?
Kazali mi go zabić.
Wybacz, ale nie mogłem.
Daj spokój, mam to gdzieś.
Zostałem tchórzliwym królikiem.
A niech gadają, co chcą.
Ja też sporo się nasłuchałem.
"Rety, ale świrus”.
"Patrzcie go, psychol nas pozabija”.
Zdradzę ci pewien sekret. Królik nie jest tchórzliwy.
Co dzień musi stawiać czoło złowrogiemu światu.
Poluje na marchew dla rodziny i narodu.
W moim imperium będzie pełno zwierząt.
Lwów, żyraf, zebr,
nosorożców, ośmiornic,
nosośmiornic.
Potężny królik też tam będzie.
Papieroska?
Dzięki, ja nie palę.
Dam ci pewną dobrą radę.
Bądź jak królik.
Skromny królik przechytrzy każdego wroga.
Jest dzielny, podstępny i silny.
Bądź jak królik.
Jojo!
Wszystko gra?
Z kim gadałeś?
Z nikim.
Myślałem, że ryczysz.
A ty kto, spec od łez?
Nie.
To koniec tematu.
Pora, by Jojo pokazał tym patyczakom,
kto tu jest tchórzliwym królikiem.
Że co proszę?
Nieważne.
Jojo, a ty dokąd?
Będę jak królik!
Jojo Królik! Goni marchew! Jojo Królik!
Ale odjazd! Pędzimy jak dwie antylopy!
Dobra. Wszyscy po kolei będziecie mogli odbezpieczyć i rzucić granat.
Każdego będę pilnował osobiście,
bo jeszcze sobie oczy wypalicie.
Kto pierwszy?
Klaus.
Szlag.
Tak nie robić.
Jojo!
Finkel!
Jojo!
O-M-Gott.
Przerobił się na portret Picassa.
Jego matka mnie zabije.
Lwiątko kochane.
Cześć, mały.
Moje kochane lwiątko.
Co się cieszysz?
Twój syn to istny potwór.
Hej. Żaden potwór.
Blizny się zagoją i odzyskasz większość władzy w nodze.
Ale nie będę w gwardii Hitlera.
I nie musisz.
Cieszę się, że wróciłeś.
Mama Lwica boi się o lwiątko. Zwłaszcza gdy nie ma Taty Lwa.
Ani Inge Lwicy.
Właśnie.
Łapiesz króliczka za ogon, owijasz mu go wokół ucha,
wiążesz i wciskasz z powrotem do norki.
Dobrze, pora ruszać w drogę.
Wyjście z domu na pewno dobrze ci zrobi.
Nie chcę wychodzić.
Nie żartuj. Pewnie, że chcesz.
Głupio wyglądam.
Będą się gapić.
Ciesz się tym, mały.
Nie każdy może głupio wyglądać.
Ja mam tego pecha, że jestem skrajnie ładna.
A teraz zbierz się na odwagę,
przejdź przez próg i ruszaj ku przygodzie.
Dobrze?
Dobrze.
Feldmarszałku Jojo, jesteście najlepsi.
Szykować się do wymarszu.
Będzie groźnie?
Ogromnie.
- Heil Hitler. - Jezu.
Hej!
Dobrze wyglądasz, mały.
Frau Betzler też cieszy oko, jak zawsze.
To przez pana syn kuśtyka i ma blizny na całej buzi.
Wyrwał mi granat z ręki.
Ja, ja.
Zadba pan o niego, gdy będę w pracy?
Dopilnuje, by nie czuł się wykluczony, dotarło?
Dotarło. W samo sedno.
Dobrze.
Słuchajcie, to Johannes Betzler.
Mówiłem wam o nim.
Zabrał mi granat i się wysadził,
a mnie zdegradowali za zaniedbanie
i dziś pracuję z samymi cudnymi dziećmi.
Na pewno znajdziemy ci jakieś zajęcie, Jojo.
- O! - Jakiś pomysł?
- Ja. - A wy?
Ja.
Ktoś musi wyprowadzać klony.
Mógłby też rozwieszać nowe plakaty
i roznosić wezwania do wojska.
A może ja pójdę do wojska?
Mogę?
Tak, znakomity pomysł.
Macie pozwolenie wysłać mojego dziesięciolatka na wojnę.
Da mu ktoś broń?
Z chęcią poszedłbym na front.
Kolejka jest.
Dobrze, tu masz wezwania, a tu — pistolet.
Ciut za wcześnie?
Nie.
Fuj.
Patrz.
Co zrobili?
Co mogli.
Chodź.
Patrzcie, Królik Jojo!
Ale żal tej buzi!
Jestem żołnierzem! Jadę na wojnę!
A ty — listonoszem!
Królik Jojo!
Mamo?
Wrócił Feldmarszałek Jojo.
Mamo?
Mamo, już jestem.
Mamo?
Cześć.
Czego chcesz?
Jesteś duchem?
Pewnie, że duchem.
Nie każ mi biegać, mały.
Jestem za głodna, a wiesz, jak nęci nas smak krwi.
Tego szukasz?
Nie jestem duchem, Johannesie.
Tylko kimś gorszym. Chyba już się domyśliłeś, nie?
Wiesz kim.
- Nie. - Tak.
Powiedz.
Mów!
Żydówką.
Nie rzygaj.
Nie wolno ci tu być.
Zaprosiła mnie twoja mama, więc jestem jej gościem.
- To zabronione. - A co zrobisz, Hitlerku?
No jasne.
Dalej, donieś.
Wiesz, co się wtedy stanie?
Powiem, że mnie kryłeś.
Razem z matką.
I wszyscy będziemy kaputt.
A jeśli piśniesz jej choć słowo o tym, że mnie znalazłeś...
wyświadczę światu wielką przysługę i utnę ci ten naziolski łeb.
Jasne?
Ja.
Zatrzymam go sobie. Jest ładny.
Raju, ale emocje.
- Co ja teraz zrobię? - Pojęcia nie mam.
A jeśli jest ich więcej?
Jeśli kryją się tu całe setki?
Jak mogła cię zatrzymać?
Pewnie użyła mocy.
Hipnozy.
Typowe.
- Widziałeś, jaka była szybka? - Tak.
Jak mała żydowska Jesse Owens.
I zabrała ci kordzik.
Kordzik!
Mała żydowska Jesse Owens - Kuba Rozpruwacz.
Wpadłeś jak śliwka w kompot.
Co tu zrobić...
- Wiem! - Wiem!
- Negocjujmy. - Spalmy dom
i zwalmy to na Churchilla.
Albo — negocjujmy.
Przepraszam.
Dziewczynko?
Żydówko zza ściany?
Hej hej, Żydówko?
Dobrze. Powiem, co mam do powiedzenia, więc słuchaj.
Nie boję się ciebie i powinnaś iść gdzie indziej.
Dobrze?
Niedobrze.
Jazda z mojego pokoju.
Ależ ona wredna.
Że tak wtrącę trzy fenigi.
- Zdobyła już dwa noże. - Wiem!
- Czym teraz będziesz kroił? - Nie wiem!
I ciągle tam jest. Ta podła...
- Żydówka. - Właśnie.
- Co my z nią zrobimy? - Ty coś wymyśl.
A ja co, znam się?
Nie podsuwaj mi papierochów, mam dziesięć lat!
Dobra, wybacz, to z nerwów!
A teraz — na poważnie.
Nie powiesz mamie, bo tamta utnie ci łeb.
Ale ten stwór ze strychu wcale nie musi niszczyć ci życia.
Właściwie... można to wręcz wykorzystać.
Jak?
Wiesz, co robię, gdy chcą mnie zahipnotyzować?
Ja hipnotyzuję ich.
Pamiętasz, jak rok temu ten pirat Stauffenberg
chciał mnie wysadzić?
Przeżyłeś.
Dokładnościowo.
Przetrwałem tylko dzięki swym pancernym nogom
i dlatego, że przechytrzyłem dziada.
Udałem, że zginąłem, choć miałem się znakomicie.
W ten sposób wywabiłem wszystkich zdrajców.
Co zatem zrobisz?
Udam trupa?
Właśnie. Nie, stój.
Inaczej: spraw, by poczuła się bezpiecznie i mniej czujnie,
a wtedy role się odwrócą.
Odwrotna psychologia.
Nie ma co kombinować.
Zastosuj moją sztuczkę, a wszystko się ułoży.
Oj, muszę lecieć. Dziś na obiad pieczeń z jednorożca.
Skupże się, Jojo.
Jedna Żydówka w ścianie
jest lepsza niż dwóch skrzydlatych Żydów na wolności,
pożerających niewinnych nazistów.
I przestań jej dawać noże.
Tschüss.
Dlaczego moje lwiątko nie śpi?
Zjadłeś coś?
Straciłam rachubę czasu. Wyszłam na spacer i się...
Rety, co my zrobimy z tymi sznurówkami?
W końcu się nauczysz, prawda?
- Słyszałem ją. - Co?
Kogo?
Inge.
Jej ducha.
Oj, mój ty biedaczku.
Postradałeś rozum.
Tym gorzej dla mnie, bo to ja będę mieszkać z wariatem.
Słyszałem hałasy na górze.
Ale zaraz duchy? Wiesz, co to było? Szczury.
Tak, mamy je. Dasz wiarę?
Strasznie brudzą.
Miałam cię ostrzec, byś tam nie wchodził,
aż się ich pozbędę. Jeszcze się czymś zarazisz.
Dobrze, mamo.
Będę uważał na te szczury.
Gdzie wcięło wszystkie noże?
Też już się kładziesz?
Tak, niedługo.
Tylko zrobię parę rzeczy.
Jakich?
Maminych.
Zaufaj mi, synku. Czy nie ja tu rządzę?
Chyba tak.
Zuch.
Jednym okiem. O tak.
Prawie.
Niezbyt.
Brawo, wyszło ci.
Ja.
Musisz być ciszej.
Słyszał cię z dołu.
Jeśli będę musiała wybrać któreś z was...
Nie wiedziałabym, dokąd cię posłać.
Słyszysz?
Nie może wiedzieć, bo powie tamtym.
- Może go przekonaj. - Nie znasz go.
To fanatyk.
Dąsał się trzy tygodnie, bo dziadek nie był blondynem.
Wiem, że gdzieś tam jest.
Ten chłopczyk, który kocha zabawę i ucieka do mamy, gdy trzaska piorun.
Myśli, że wymyśliłam tort czekoladowy.
Zostało mi tylko to.
Nadzieja... że ostatnie dziecko nie stało się kolejną zjawą.
Może już wszyscy nieświadomie nimi jesteśmy.
Być może.
Przeżyłaś więcej niż niejeden.
Wcale nie żyłam.
To wyzwanie.
Wmawiają ci, że nie przetrwasz.
Wygrają, jeśli to się ziści.
I dotąd wygrywają.
Nie wygrają nigdy. To wasza potęga.
Nie wygrają, póki choć jedno pozostanie przy życiu.
Nie dopadli cię wczoraj ani dziś. Jutro też nie mogą.
Chryste Panie!
Trzeba rozciągnąć.
Boli cię to?
- Tak! - Dobrze. Niech ból ci służy.
Wkrótce noga będzie już tylko nieco koślawa i zbędna.
Ale zwolnię cię ze szkoły jeszcze na miesiąc,
bo straszyłbyś dzieci bliznami.
Są dość szpetne.
Kto następny?
Jojo.
Muszę lecieć, synku.
Do zobaczenia.
Hej, kapitanie K.
Toż to Herr Granat we własnej osobie!
Jak tam noga?
Prawie się zagoiła.
Boli już tylko w 80%.
A panowie co robią?
Kazali nauczyć chłopców z HJ walki w wodzie.
Wiesz, na wypadek, gdyby kiedyś tłukli się w basenie.
Mogę pana spytać o Żydów?
O matko. A co?
Co robić na widok Żyda?
Jeśli zobaczysz Żyda, powiedz nam, my przekażemy Gestapo,
a oni — SS, żeby poszli go zabić.
I każdego, kto pomagał.
I jeszcze parę osób na wszelki wypadek, bo panuje dziś nie lada paranoja.
To dość długa procedura.
Nawet jeśli Żyd zahipnotyzował kogoś, by ten zechciał go ukryć?
Ale by było, gdyby umieli.
Właśnie umieją!
Wujka tak podeszli.
Przez żydowską hipnozę zaczął strasznie pić i uprawiać hazard.
Zdradził swoją żonę
i wszedł w wyuzdany związek z moją siostrą.
Na koniec utonął. Niby z innego powodu, ale także przez Żydów.
Mniejsza. Widziałeś Żyda?
Chyba nie umiałbym go odróżnić.
Ani ja. Bez tych kapelutków prawie nie da rady.
Przydałby się jakiś poradnik.
- Ułatwiłby sprawę. - To byłby hit.
Ja.
Chodź, Finkel, już się topią.
Do zobaczenia, maluchu.
Dobrze. Sprawy mają się tak.
Jeśli na ciebie doniosę, będzie z tobą krucho.
Raczej byś nie chciała.
Jeśli ty doniesiesz, będzie krucho z nami,
czego ja nie chcę.
Jeśli powiesz mamie, że o tobie wiem, wyrzuci cię,
czego też nie chcesz.
Jeśli ja powiem mamie, że wiem, utniesz mi mój naziolski łeb,
czego znowu ja nie chcę.
Mamy meksykański pat.
Właśnie że zwykły.
Pozwolę ci zostać pod paroma warunkami.
- Warunkami? - Tak.
Zdradź mi wszystko o żydowskiej rasie.
Dobrze.
Jesteśmy jak wy...
ale ludzcy.
Nie naigrawaj się.
Potraktujmy to jak exposé.
Wyjaw mi swoje tajemnice.
I łaskawie nie siadaj na łóżku siostry.
Bo co? Jej się nie przyda.
Guzik o niej wiesz.
Przyjaźniłyśmy się.
Pamiętam cię.
Zabawny z ciebie chłoptaś.
Koniec uprzejmości.
Opowiadaj o swoim rodzaju.
Jesteśmy diabłami łasymi na pieniądze.
Prawda?
Szczera. To wie każdy.
Nie wiedzą za to, że jesteśmy uczuleni na jedzenie.
Ser, chleb i mięso.
To zabójcza trucizna.
Jeśli chcesz mnie zabić, tak byłoby najszybciej.
Herbatniki też — śmiertelne.
Boki zrywać.
Zresztą i tak nie wystarczy dla ciebie jedzenia.
Twoja mama przyniosła mi chleb.
Jest miła. Widzi we mnie człowieka.
Tyle że nim nie jesteś.
A ty?
Jak śmiesz, Żydówko?
Jesteś słaba jak... rzęsa.
Ja wywodzę się od aryjskich przodków.
Moja krew jest czerwona niczym piękna róża,
a oczy — błękitne jak...
To się uwolnij.
Uwolnij się, wielki Aryjczyku. Nie ma żadnych słabych Żydów.
Mój lud siłował się z aniołami i mordował olbrzymów.
Wybrał go sam Bóg.
Was — wybrał żałosny człowieczek, któremu nie urosły całe wąsy.
Silniejsza rasa, co?
To jak sobie radzisz z tym stworem na piętrze?
Nie chce ze mną gadać.
W końcu jesteś nazistą.
W sumie.
Jednak trudno będzie napisać tę książkę.
Co ona robi? Coś tam pali.
Co to takiego?
- Co tam palisz? - Nie słyszy cię.
Co tam palisz?
Skąd ta radość?
Bo idą zmiany.
Alianci zajęli Włochy,
następna będzie Francja i będzie po wojnie.
Niech to szlag! I co cię w tym cieszy?
Tak nie znosisz ojczyzny?
Kocham ją. Nie znoszę wojny.
Im szybciej ta głupota dobiegnie końca, tym lepiej.
Jasne, że się skończy.
Zetrzemy wrogów na pył!
A gdy polegną, ich groby posłużą nam za sedesy!
Dość tej polityki.
Stół jest neutralny jak Szwajcaria.
Jedzmy.
Coś nie jesz.
Nie, bo nie jestem głodna.
Może zjem później.
Na razie pożuję sobie winogronka.
Ja jestem głodny jak wilk.
Może więc zjem twoją porcję.
By się nie zmarnowała.
Jak ci minął dzień?
Zwyczajnie. Wałęsałem się jak kaleka, który nie ma po co żyć.
Żaden kaleka.
Mam twarz pokreśloną jak mapa drogowa, kobieto!
Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Tata by zrozumiał, gdyby tu był.
Ale go nie ma.
Wiem. Zamiast tego muszę siedzieć z tobą.
Tęsknisz za tatą?
Tak jest.
- Tak? - Tak.
Dobrze.
Nie waż się tak odzywać do matki, smarku!
Co się stało, Paul?
Paul?
Skrzyczałem dziecko.
Co? Idź przeprosić.
Wybacz, mały.
Co?
To mają być przeprosiny?
Przepraszam.
Jojo.
Wiem, że tęsknisz,
ale... pojechałem zmienić ten świat na lepsze.
Póki nie wracam,
proszę, byś dbał o moją Różę.
Dasz radę?
Tak, tato.
Dzięki.
Stara się, jak może.
Rety. Nieźle nam wyszedł ten maluch.
Ale pycha!
Przypomina mi się, jak tańczyłem z Różą w Czerwonym Salonie.
Pamiętasz, słonko?
No pewnie, kochany.
Ej. Nie siedź tak, mały.
Chodź.
Potańcz z rodzicami.
Dobrze. Narysuj mi na kartce, gdzie mieszkają Żydzi.
Gdzie jecie, śpicie i gdzie królowa Żydów składa jajka.
Naprawdę jesteś durny.
Dalej, jest sporo pracy.
Opisz mi swoją rodzinę.
O Żydach opowiem, ale nie zasługujesz, by znać moich bliskich.
Muszę poznać tło.
Po co siedzisz ze mną? Nie masz kolegów?
Mam — Yorkiego.
- Yorkiego? - I nie tylko.
Ty nie masz nikogo.
Mam Nathana.
Nathana? Co to za jeden?
- Mój narzeczony. - Gdzie jest?
Walczy w ruchu oporu. Spójrz.
Oświadczył mi się nad brzegiem rzeki.
Przyklęknął jak należy i wyrecytował wiersz Rilkego.
Gdy się zgodziłam, tańczyliśmy do nocy.
Nudy.
Kto to Rilke?
Wielki poeta. Jego ulubiony.
Powiadasz? Aha.
Przyjdzie mi na ratunek i wyjedziemy do Paryża.
Na dobre wyrzekniesz się Niemiec?
To one wyrzekły się mnie.
Nie potrzebujemy was.
Siedź cicho z tym durnym chłopakiem
i jedźcie sobie do kraju sera, ślimaków i bagietek.
Zazdrościsz, bo nie masz dziewczyny.
Nie miałbym dla niej czasu.
Kiedyś go znajdziesz.
Zaprzątnie ci głowę.
Poznasz kogoś i całymi dniami będziesz tylko
marzył o tym, by znów wziąć ją w ramiona.
To miłość.
- Bzdura. - Gotowe.
Miałaś pokazać, gdzie mieszkają Żydzi.
To moja kiepsko narysowana głowa.
Tak, bo tam mieszkamy.
Rilke, Rilke...
Gdzie jesteś, ty zakuta pało?
Świetna myśl, Króliku.
Przykryjemy tymi książkami zapadnię
i zleci prosto do bajora z piraniami, lawą i... boczkiem.
Nawet się nie obejrzy!
Nie uciszaj mnie, gamoniu.
Bierz coś i idziemy. Durne biblioteki.
Tak, mieliśmy naprawdę świetny pomysł.
Gdyby miała serce, zaraz pękłoby na dwoje.
Chcę ci coś powiedzieć.
Znalazłem stary list od Nathana. Twojego narzeczonego. Do ciebie.
- Co ty, u licha, gadasz? - Przeczytam.
"Droga Elso, piszę to z trudem, ale nie chcę już się z tobą żenić.
Znalazłem nową kobietę, dużo się śmiejemy i całujemy z językami.
Jak mawia mój ulubiony poeta, Rilke:
»Należy w miłości w jednej ćwiczyć się rzeczy: w rozłące«.
Dlatego żegnaj i bardzo mi przykro.
Nathan, twój były narzeczony.
PS: wcale nie jestem w ruchu oporu.
Kłamałem.
Jestem bezrobotny i nieco się roztyłem”.
Nie musisz otwierać,
ale przypomniało mi się, że był też drugi list.
"Droga Elso.
Chciałem tylko dać ci znać, że jednak cię nie zostawiam.
Rozmyśliłem się, bo nie chcę, byś się przeze mnie zabijała.
Zrobiło tak już parę moich byłych i to straszny stres.
Musisz zostać przy życiu.
Bogu dzięki, że dba o ciebie ten malec,
którego uważam za wybitnego, nad wyraz dojrzałego młodzieńca.
I odważnego.
Faktycznie weźmy kiedyś ślub.
Chociaż naprawdę nie mam pracy ani żadnych perspektyw.
Twój Nathan”.
- Beethoven. - Einstein.
- Bach. - Gershwin.
Brahms. Wagner. Mozart.
Masz tylko muzyków?
Rilke.
No pewnie, twój kochany Rilke. Syn Żydówki.
No to Dietrich.
Houdini.
Nie, niemożliwe!
A jednak, brachu.
Jak Pissarro, Modigliani, Man Ray, Gertrude Stein,
pan Mojżesz i najwyższy król, Jezus Chrystus, amen.
Tak to każdy głupi potrafi.
Pierwsze słyszę te nazwiska. Mam dosyć.
Dasz znać, jeśli znajdzie się więcej listów?
Jasne.
Dobra.
Pa.
Dawniej było tu pełno kochanków.
Tańców, śpiewu...
miłości.
To nie pora na miłość!
Trwa wojna.
Na miłość zawsze jest czas.
Kiedyś poznasz kogoś wyjątkowego.
O co wszystkim z tym chodzi?
Kto jeszcze tak mówi?
Każdy.
Tak czy inaczej.
To głupie gadanie.
Sam jesteś głupi.
Nie ma nic silniejszego od miłości.
Tak się składa, że najsilniejszy jest metal.
A następnie dynamit i muskuły.
Zresztą i tak bym się nie poznał.
A to ci.
Znów rozwiązały ci się buty.
Oj, Jojo.
Poznasz, gdy cię nawiedzi.
Poczujesz ją.
Ukłuje cię.
- Pewnie w tyłek. - W brzuszek.
Jakby był pełen motyli.
- Fuj. - No, fuj.
Chodź, Srytlerze, wracamy.
- Ej! - Co z tobą?
Zaczynam się już martwić. Znowu się spiłeś?
Chodź.
- Boże. - Rozwiążesz mi je?
Przytyło ci się.
Wcale...
Zróbmy tak: zostawię cię tu...
- Nie! - I wrócę jutro.
- Co ty na to? - Nie, mamo!
Poradzisz sobie.
- Nie. - Czekam w domu.
- Widzimy się jutro. - Mamo!
Za szybko dorastasz.
Dziesięciolatkowie nie powinni się cieszyć z wojny i gadać o polityce,
tylko włazić na drzewa, a później z nich spadać.
Ale Führer mówi, że to właśnie tacy malcy będą rządzić światem, gdy już wygramy.
Rzesza umiera.
Przegramy tę wojnę. Co zrobisz wtedy?
Życie to dar.
Trzeba się nim cieszyć.
Przetańczyć je, by pokazać Bogu, że jesteśmy za nie wdzięczni.
Ja nie będę tańczył.
Tańczyć mogą sobie bezrobotni.
Taniec jest wyrazem wolności.
Pozwala od tego uciec.
To tańcz do woli w drodze powrotnej.
Ja pojadę.
Nic z tego!
Nie zatrzymają mnie!
Witajcie w domu!
Jedźcie ucałować mamusie!
Niestety, żadnych wieści od Nathana.
Pewnie robi coś fajnego. Czyta książkę albo zapuszcza brodę.
Co jest?
Mam ci opowiedzieć o Żydach?
E tam.
Z początku żyliśmy w jaskiniach.
- Głęboko pod powierzchnią ziemi. - Stój.
W strasznych pieczarach, pełnych dziwnych i cudnych istot, które łączyło jedno.
Że ucinali sobie końcówki siurków?
Nie, tumanie.
- Pociąg do sztuki. - Nie cięcia siurków?
Mam nie opowiadać?
Mów dalej, ale wiem, że to prawda z tymi siurkami.
Rabini wtykają je w uszy.
Idąc dalej.
Spędziwszy lata na doskonaleniu swoich czarów,
powoli zaczęliśmy się przenosić do miast.
Część została w pieczarach pod postacią zwierząt.
Jakichś takich glutów?
Narysuję ci.
Proszę.
W kolorze wyszłoby lepiej.
A gdzie rogi?
Pod włosami.
Gdzie twoje?
Jestem za młoda.
Rosną w 21. urodziny.
Żyjemy dziś wśród ludzi,
jednak często zajmujemy domy i śpimy w nich zwieszeni z sufitu.
Jak nietoperze.
I jeszcze jedno. Czytamy sobie w myślach.
Boże.
W cudzych też?
Jak w niemieckich?
Nie.
Mają na to za twarde głowy.
Nasz pierwotny język brzmi jak śpiew ptaków.
Pociągają nas też błyskotki.
Kryształy, szkło i złoto.
"Pociągają ich błyskotki”.
Ale i brzydota.
Wy kochacie brzydotę.
Tego też uczyli w szkole.
Kochacie je?
Brzydkie rzeczy?
Cześć.
Świetnie się dogadujecie.
Upewniam się tylko, czy jeszcze żyje.
- Co ci zależy? - Nic.
Nie chcę tylko mieć trupa pod dachem.
- Ty byś chciał? - Ogromnie.
Poproszę więcej trupów.
Po prostu niezręcznie mi z tym,
że spędzacie razem tyle czasu.
To był twój pomysł.
Czyżby?
- Tak. - Rzeczywiście.
Poza tym piszę książkę.
Rety, masz rację.
Wybacz. Wyszło dziwnie?
Chyba teraz jest.
Między nami nie powinno.
Nie powinno być ani trochę dziwnie.
W porządku. Zmęczyłem się, idę spać.
Tylko grzałem ci łóżko.
Od tego są przyjaciele.
Jak ci się podoba mundur?
Nie jestem pewien nogawek. Może poszerzyć?
- Jest świetny. - Dzięki.
Posłuchaj, Jojo, dam ci dobrą radę.
Gdy już poznasz jej myśli
i ustalisz, jakie myśli chce ci zaszczepić,
musisz uciec myślami w drugą stronę.
Nadążasz?
Nie daj zniewolić swojego umysłu.
Bo to, drogi Jojo,
jedna rzecz, która nie powinna i nigdy nie może dotknąć żadnego Niemca!
Nie daj nikomu mącić ci w twoim niemieckim mózgu!
Nie dam jej mącić mi w moim niemieckim mózgu, mein Führer.
Postaraj się.
Dobrze.
Zebrałeś w książce dużo cennych informacji.
Czy już nie pora pochwalić się światu?
Ja.
Adolfie?
Czy jestem brzydki?
Tak.
Zasnął?
Jest nieswój.
Coś podejrzewa. Myśli, że mieszka tu duch Inge.
Bardzo mi ją przypominasz.
Chciałabym zobaczyć, jak wyrasta na kobietę.
Ale mogę... popatrzeć na ciebie.
Nie wiem, na czym polega kobiecość.
Na czymś takim?
Na piciu wina i takich tam?
Tak, pije się.
Z radości — szampana.
Ze smutku — też.
Można jeździć samochodem.
Grać w karty.
Mieć diamenty.
Nauczyć się strzelać.
Wybrać się do Maroka.
Mieć kochanków.
Łamać im serca.
Spojrzeć tygrysowi w oczy.
Zaufać bez obaw.
Na tym polega kobiecość.
Jak to zrobić?
Po czym poznać, że można zaufać?
Ufa się.
Dobranoc.
Te inne rzeczy...
Pani je robiła?
Wie pani. Była w Maroku i tak dalej?
Nie.
Nie spotkałam nigdy tygrysa.
Finkel, mówiłem, że na wypadek ataku
przydałyby się owczarki, a nie owczarze.
Zabrać ich stąd.
No won mi stąd!
- Już, już! - Proszę tędy.
Dziękujemy.
- Wybacz mi te krzyki. - Tak mi głupio.
To durna nazwa dla psa. Nie mówiłem jasno.
- Bardzo się starasz. - Danke.
Cześć, mały.
Jak dziś pomóc panu Betzlerowi?
Jak tam? Przejdźmy się.
Czy za wydanie Żyda dają jakiś medal?
A ty ciągle z tymi Żydami?
Wiesz, że szykujemy się do ataku na miasto?
Chcę ustalić strategię obronną.
Amerykanie idą od zachodu, Rosjanie — od wschodu.
Kolega spotkał raz paru Rosjan i go zjedli.
A kim są orzechy?
Orzechy to orzechy.
O co chciałeś spytać?
Dużo się dowiedziałem o Żydach.
Wiedzą panowie, że czytają w myślach?
I śpią zwieszeni z sufitów jak nietoperze?
Porywające. A kto ci zdradził te mądrości?
Poczytałem.
Piszę książkę.
Gratuluję. Jaki ma tytuł?
"Żydzie, wyjdź”.
To atlas o Żydach.
A może tak "Żydy gdzie”?
Albo... "Żydomości”?
Bujnej wyobraźni ci nie odmówię.
Ale to prawda.
Ja, oczywiście.
Ja miałem w twoim wieku wymyślonego kolegę imieniem Conny.
Moczył mi łóżko, gdy spałem. Zbierałem takie baty.
Chodź no.
Pokażę ci, nad czym pracuję.
W ramach przygotowań do najazdu projektuję nowe mundury.
Spójrz na aerodynamiczny pióropusz, pstrokate barwy mylące wroga
i buty — czysto ozdobne.
A to...
obrotowe działko z doczepionym radiem,
emitującym niepokojącą, grającą na nerwach muzykę.
- To wszystko chronione prawnie. - Czyli: zakaz kopiowania.
Ja. Nie kombinuj mi tu.
Dzieci mówią, że twój tata walczy na froncie,
więc to ty jesteś panem domu. Jak ci idzie?
Ujdzie.
Ja?
- Jakie zadanie dostanę dzisiaj? - Jest jedno.
Co prawda nie tak chwalebne jak poprzednie,
ale nie możemy dziś wybrzydzać.
Blacha dla Hitlera!
Garnki i patelnie dla wojska!
Oto blaszak idzie Garnki chętnie dziś weźmie
Blacha dla Hitlera!
Śrubki i nakrętki!
Garnki i patelnie!
"Wolne Niemcy”.
Jojo?
- Yorki? - Cześć!
Jesteś żołnierzem?
Na rozkaz.
Ale masz 11 lat.
Wiem.
- Mogę? - Pewnie.
Czy to papier?
Też tak myślałem, ale jednak "wyrób papieropodobny”.
Najnowsze dzieło naszych znakomitych naukowców.
Cóż. Robi wrażenie.
Yorki?
Złapałem Żyda. Prawdziwego.
Co ty powiesz?
Ja widziałem paru wyłapanych miesiąc temu z lasu.
W sumie nie widzę, o co była ta cała afera.
Wcale nie byli straszni. Wyglądali normalnie.
Ale się rozgadałem.
Muszę lecieć.
Pa.
- Pa. - O matko.
Ale człowiek się w tym poci.
Znalazłem je.
Weź je sobie, pewnie są połamane.
Mniejsza o nie.
Może narysujesz mi coś do książki.
A może ciebie?
Kto by chciał portret kaleki?
Żaden z ciebie kaleka.
Zresztą prawdziwi artyści na to nie patrzą.
Chyba ślepi artyści.
W porządku.
Pogodzę się z tym, że w życiu nie pocałuję się z dziewczyną.
Na pewno tak.
Chcesz ze mną?
Dobra.
Dwie sprawy.
Pierwsza:
nazistom i Żydom nie wolno zadawać się tak jak nam,
a co dopiero całować.
I druga:
całus dany z żalu i tak się nie liczy.
Nie jesteś nazistą.
Bardzo lubię swastyki,
więc chyba wiem, co mówię.
Nie jesteś nazistą, Jojo.
Tylko dziesięciolatkiem lubiącym swastyki
i śmieszne mundurki, który chce się poczuć wśród swoich.
Ale nie jesteś jak oni.
Dobra.
Zgódźmy się, że się nie zgodzimy.
W porządku?
"Nie nazista”.
Ale brudna Żydówka.
Chowaj się!
Prędko!
Heil Hitler.
Niech się przedstawię.
Kapitan Herman Deertz z falkenheimskiego Gestapo.
A to Herr Mueller, Herr Junker, Herr Klum oraz Herr Frosch.
Czy można?
Dziękujemy.
Hej, Jojo!
Cześć!
Dobrze cię widzieć.
Złapałem gumę i musiałem nieść rower.
Kapitanie Klenzendorf.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Znacie Frediego.
Coś mnie ominęło?
Nie, witaliśmy się tylko z chłopcem, a następnie z panem
oraz, rzecz jasna, z panem Finklem.
Przeprowadzamy właśnie rutynową inspekcję.
A co tu pana sprowadza?
Byliśmy w okolicy
i podrzuciliśmy chłopcu parę ulotek.
Pracuje dla nas.
- Ach, tak. - Ja.
- A co u was? - Wie pan, jak jest.
Co dzień dzwoni telefon. "Halo, czy to Gestapo?
Chyba komunista schował mi się za lodówką”.
Jedziemy, patrzymy, a tam — zwykła pleśń.
Mała różnica.
Takie uroki pracy.
Taki chłopięcy pokoik to ja rozumiem.
O tak.
Jest i on!
Jeśli słyszeliście plotki, że Hitler ma jedno jądro,
to bzdura.
Ma cztery.
A zatem pracujesz ochotniczo w placówce Hitlerjugend, tak?
Tak.
Winszuję.
Szkoda, że nie mamy więcej takich małych fanatyków.
Co te osiłki wyprawiają?
Może zajrzymy na górę?
Wiesz może, gdzie jest mama?
Nie.
Chyba w mieście.
Czy spędza dużo czasu w domu?
Jest dość zajęta.
Doprawdy?
Cieszy mnie, że masz na sobie swój mundurek z jugend,
ale...
gdzie twój kordzik?
Nie wolno się z nim rozstawać. Gdzie jest?
- Zostawiłem go... - Tutaj.
A kimże panna jest?
Kim są panowie i co robicie u mnie w domu?
Mieszkasz tu?
Inge, jego siostra.
Nie wiedziałem, że masz siostrę.
Chwilami wolałby, bym nie żyła.
Nieprawdaż, mały Frankensteinie?
Ależ nie ma powodu piętnować jego ohydnej deformacji.
To rana wojenna.
Jednak... dlaczego masz kordzik?
Bronię swojego pokoju, bo ciągle tam zagląda.
A co się tam ukrywa?
Wie pan. Babskie sprawy.
Czy można?
Proszę.
Borykamy się z ponadprzeciętną liczbą meldunków,
donosów oraz bliżej nieokreślonych poszlak.
Tępimy rzecz jasna przejawy przestępczości
oraz niechęci do partii,
jednak najbardziej skupiamy się na tropieniu tak zwanych "Złotowłosych”.
Ukrywających się, wykradających ludziom jedzenie
i śpiących w ich łóżkach.
To nader niegrzecznie.
Czy mógłbym zobaczyć twoje dokumenty?
Prędko, panno Betzler, śpieszy nam się.
Tak, oczywiście.
Ile masz lat na zdjęciu?
Jest sprzed trzech.
Miałam 14.
Data urodzenia?
Pierwszy maja.
1929.
Zgadza się.
Dziękuję, Inge.
Wymień zdjęcie, tu wyglądasz jak duch.
Zaraz.
A co...
to?
"Żydzie, wyjdź”?
Czyje to dzieło?
Moje.
To atlas o Żydach.
O tym, jak myślą, żyją i wyglądają.
Prezent dla Führera.
Musicie to zobaczyć.
Patrzcie, jaki ten ma ogon.
A tu jeden zwisa jak nietoperz.
Tu widzimy, co mają w głowach.
A kto obraca trybiki w ich mózgach?
Diabeł.
Zabawne, bo to prawda.
Patrzcie na tego głupiego Żydka.
Ci tutaj mają różki.
A to co?
"Giń, Nathanie, giń”.
"Jak zabić Nathana”.
Nathan kąsany przez węże, dźgany patykami,
wystrzeliwany z armaty, przezywany...
Nathan zgniatany przez koło staroświeckiego bicykla...
Kim jest Nathan?
To jakiś chłopak.
Nathan opalany nad otwartym ogniem.
Właśnie, trzeba wracać.
- Zostawiliśmy tamtego na rożnie. - Ja.
Bardzo dziękuję, rozbawiło mnie to.
Liczę na ciąg dalszy.
I, oczywiście,
dzwońcie, jeśli coś zwróci waszą uwagę.
Miłego dnia.
Miło było poznać.
Zostań w domu.
Dbaj o bliskich.
I o ten kordzik.
Elso! Nabrałaś ich!
Siódmy maja.
Co?
Urodziła się siódmego, nie pierwszego.
Krył nas.
Wrócą.
Ustalą, że zginęła i też zginę.
Nikt właściwie nie wie o jej śmierci.
Mogłabyś nią zostać.
Opowiem wszystko mamie, jak wróci.
Że się poznaliśmy i przyjaźnimy.
Nie wolno nam się przyjaźnić.
Rety, skończona klapa.
Wytłumaczysz się?
Ona nie...
nie wydaje się taka zła.
Zaczynam wątpić w twoje oddanie wobec mnie i partii.
I ty się nazywasz patriotą?
Gdzie zatem na to dowody?
Niemiecki żołnierz powstał z konieczności.
Kraj polega na pasji tych młodzieńców.
Pasji i gotowości do oddania życia za ojczyznę,
pomimo czczych wysiłków zachłannych alianckich przywódców,
posyłających swe nieprzygotowane, niezdarne wojska prosto w paszczę wilka!
Jedynie oddani mężowie, dzielnie wychodzący wrogowi naprzeciw,
na zawsze wyryją się w niemieckiej świadomości!
Dziś ty musisz zdecydować, czy chcesz być zapamiętany,
czy też zniknąć bez śladu,
niczym marne ziarnko piasku na bezkresnej, jałowej pustyni!
Mówiąc wprost...
weźże się ogarnij i ustal, czego chcesz.
Masz dziesięć lat.
Rób, co należy.
Nie.
Wiedziałaś?
Nie mówiła mi wiele.
Tylko że pomagała przyjaciołom,
a twój ojciec wspierał ich z daleka.
Nie, walczy na wojnie.
Obiecała, że wróci, gdy tylko się skończy.
Z oczywistych powodów wolała ci nie mówić.
Bo mnie nie znosiła.
Jestem nazistą.
Jej wrogiem.
Nie chciała, by ta wiedza cię narażała.
Ale zostałem z niczym.
Z nikim.
Ostatni raz widziałam rodziców na dworcu.
Wsadzili ich do pociągu.
Uciekłam.
W końcu wróciłam do miasta.
Ukrywał mnie przyjaciel ojca.
Potem jego znajomy i znajomi znajomych.
I w końcu ? twoja mama.
I się stąd nie ruszam.
Ale...
rodzice już nie wrócą z tego wyjazdu.
Co zrobisz jako pierwsze, gdy cię wyzwolą?
Zatańczę.
DROGA ELSO
Dobrze, prędzej.
Yorki?
Jojo!
O rety.
Jojo!
Tak tęskniłem!
Szkoda twojej mamy.
Gdy się wydało, płakałem całe wieki.
Co się dzieje?
Nadchodzą Rosjanie.
A z drugiej strony — Amerykanie.
Oraz Anglia, Chiny, Afryka i Indie.
Nadchodzi cały świat.
Pomóż z amunicją.
Jak nam idzie?
Koszmarnie. Zostali z nami tylko Japończycy,
a oni nie są zbyt aryjscy, jakby mnie kto pytał.
- Pamiętasz tamtą Żydówkę? - Aha.
Dalej się ukrywa.
Praktycznie z nią chodzę.
Brawo, Jojo, masz dziewczynę!
Tylko wiesz... to Żydówka.
Mamy teraz większe zmartwienia niż Żydzi.
Gdzieś tam czają się Rosjanie.
Oni są najgorsi.
Podobno jedzą dzieci i sekszą się z psami.
Dobrze to nie brzmi, co?
Że z psami?
Tak. Anglicy tak samo.
Trzeba ich zatrzymać i ratować nas i nasze psiaki.
To obłęd.
Bez Hitlera zostaliśmy całkiem sami.
Co?
Nie słyszałeś?
Nie żyje.
Miał dość i palnął sobie w łeb.
Nie.
Niemożliwe.
Palnął.
Prosto w łeb.
Okazało się, że sporo przed nami ukrył.
Robił po kryjomu dużo paskudnych rzeczy.
Mogliśmy chyba wybrać lepiej.
Dobrze, chodź.
Widzisz tego Amerykanina? Leć go przytulić. Gazu, jedziemy!
Yorki, gratuluję.
Dostajesz awans i własny pistolet.
Strzelaj do każdego, kto wygląda inaczej!
Dobrze!
Jojo, gdzie masz mundur?
Masz. Załóż marynarkę, to nasi cię nie zastrzelą.
Wszystko wokół musi zginąć.
Za Hitlera!
Gińcie, wy diabły!
Tędy!
Idą!
Amerykanie!
Tędy.
- Za nim. - Idziemy, kapitanie.
Chłopaki!
Zabrać jeńców.
Trzymać ich w szeregu.
Prędko!
Co?
Ja... nie rozumiem...
Jazda!
Wstawaj, ty psie!
Kapitan K.
Cześć, mały.
Niezłe zamieszanie, co?
Co się dzieje?
Istna histeria. To już koniec.
- Koniec bajki. - Nie jestem jak oni!
Boisz się? Nie bój.
Spójrz na mnie.
Szkoda Róży. Była dobrą kobietą.
Naprawdę dobrą.
Prawda?
Hej. Spokojnie, mały.
Chciałem ci powiedzieć, że świetna ta twoja książka.
Wybacz, że się śmiałem.
Masz głowę.
Chodź, pokaż no się.
Dobrze wyglądasz.
Jesteś w porządku.
A teraz zmykaj zadbać o siostrę.
Dobrze?
Jazda. Won, Żydzie.
- No spadaj! - Co się dzieje?
- To Żyd! - Cicho.
Znasz go?
- Pomagał... - Nie znam brudasa.
Nie...
Spadaj, Żydzie.
Stul dziób, nazisto.
- Nie! - Wynocha stąd. Do domu!
- Nie, zostawcie go! - Do domu!
Nie!
- Puszczaj! - Wynoś się stąd.
Do domu!
Jojo?
Yorki!
Bogu dzięki.
- Bałem się, że po tobie. - Właśnie coś nie mogę umrzeć.
Wracam do domu, do mamy.
Niech mnie przytuli.
Już nic nie ma sensu.
Prawda? Naziści nie mają dzisiaj lekko.
Hej.
Przynajmniej twoja dziewczyna jest już wolna.
Może odejść.
Coś nie tak?
Muszę lecieć.
- Dobra. - Wybacz.
Na razie!
Cześć, wróciłem.
I co tam się dzieje?
Gdzie?
Na dworze, matołku.
Co się dzieje, Jojo?
Mogę już wyjść?
Jojo, mogę?
Mogę?
Nie.
Nie możesz.
Dlaczego?
Musisz tu zostać.
Kto wygrał?
Ze mną.
Kto wygrał wojnę, Jojo?
My.
Niemcy wygrały.
Przykro mi.
"Droga Elso.
Wiem, że jest ci ciężko.
I że masz ochotę się poddać.
Jednak nie wolno ci.
Wraz z moim druhem Jojem ułożyliśmy plan ucieczki.
Posłuchaj go, proszę.
Pomoże ci stamtąd uciec
i zamieszkasz ze mną w Paryżu.
Nie martw się o niego.
Poradzi sobie.
Czekam w Paryżu.
Nathan”.
- Nie żyje. - Słucham?
Nathan.
Zmarł rok temu.
Na gruźlicę.
To...
dziwne. Kto więc pisał?
Dziękuję ci.
Byłeś dla mnie taki dobry.
Wiesz... Rzecz w tym, że cię kocham.
Wiem, że raczej widzisz we mnie brata. W porządku.
No i... jesteś dla mnie za stara.
Ale...
Rety, ale gorąco.
Ja ciebie też.
- Jak młodszego brata? - Zgadza się.
Naprawdę wymyśliłem z niby-Nathanem, jak mogłabyś uciec.
Zaufasz młodszemu bratu?
Może.
Dobrze.
No to się pakuj.
Wychodzimy.
Nie będzie... heil?
Jak za dawnych czasów?
- Zrób heil, mały. - Nie.
- No zrób. - Nie.
Jedno małe heil, proszę.
Spierdalaj, Hitler.
Chodź.
A, czekaj.
Gotowa?
Tak.
Będzie groźnie?
Ogromnie.
Udało się.
Pewnie zasłużyłem.
To co teraz?
"Niechaj dotyka cię wszystko
Piękno i trwoga
Krocz przed siebie
Nie ma doznań wiecznych”.
Tekst: Piotr Kacprzak